Home BestemmingenTrans Kaçkar trekking – hiken dwars door de Kaçkar

Trans Kaçkar trekking – hiken dwars door de Kaçkar

door Margreet Rotte

Hoe laat zou het zijn? Het is donker, ik heb het koud, moet eigenlijk plassen en ik weet niet meer hoe ik lekker kan liggen op mijn campingmatje. Bliep bliep. Kwart over drie. Aaaargh nee hè… opstaan. Gelukkig heb ik vannacht bijna al mijn kleren aangehouden in mijn slaapzak. Tien minuten later zitten we rillend aan het ontbijt. En om klokslag vier uur vertrekken we in een kleine karavaan van vier personen. Vandaag staat namelijk het letterlijke hoogtepunt van de Trans Kaçkar trekking op het programma. We gaan op weg naar de top van de 3.937 meter hoge Kaçkar Dağı (Mount Kaçkar), een tocht van naar schatting 12 uur. Vandaar dat we op dit onmenselijke tijdstip bij het licht van onze hoofdlampen onze weg zoeken over het geitenpaadje dat het begin van dit avontuur is. Maar laten we bij het begin beginnen.

Ayder, omgeven door bergen en groen

Trans Kaçkar trekking dag 0: Ayder

Na aankomst op Rize airport brengt chauffeur Osman ons naar Ayder. Het regent dat het giet. Het is dan ook niet voor niets zo groen aan de noordkant van het Kaçkar massief. Dat groen is dan ook gelijk een enorme trekpleister. Evenals het meer richting Trabzon gelegen Uzungöl, is Ayder de hotspot voor wie thuis geen gras heeft. Dat zijn best veel mensen en die komen voornamelijk uit de oliestaten. Ook voor Turken is Ayder een geliefde bestemming. Helaas gaat Ayder een beetje ten onder aan zijn eigen populariteit. Een groot deel van de dag rijden er auto’s en (mini)bussen door de enige straat die het dorp rijk is. En je vindt er alleen hotels, restaurants en toeristische winkeltjes. De vorige keer waren wij hier in juni en toen was het een stuk aangenamer.

Lekker zitten op de grasweide
Ook de zipline is een favoriete attractie in Ayder

Groen, groener, groenst

De plensregen wordt motregen en we trekken er toch maar even op uit. Midden in Ayder is een grasweide. En ondanks het miezerige weer zitten hier mensen. Er is verder niets op die weide maar ze zitten er gewoon om in het gras te zitten. En maken foto’s van het gras. En van de bomen. Want ook die hebben ze thuis waarschijnlijk niet. Preview: na de trekking komen we terug in Ayder en dan is het wat beter weer en zitten er nóg meer mensen in het gras. Ayder staat bekend als kuuroord, omdat er natuurlijke zwavelhoudende bronnen zijn, maar we horen dat het kuuroord helaas al lang verbouwd wordt en een opleverdatum is er nog niet. Daarom doen wij maar wat iedereen doet: we sjokken door het dorp, bekijken de winkeltjes en maken foto’s vanaf de uitzichtplateaus. We gaan niet in het gras zitten, want dat hebben we thuis.

Een van de authentieke huisjes met dito bewoonster in Ayder

Trans Kaçkar trekking dag 1: lopen van Palakçur naar Körahmet/Karamolla

Gids Ibrahim Bayram staat ons al op te wachten bij het ontbijt. Hij kwam met zijn vader vannacht per auto uit Olgunlar aan de zuidkant van het Kaçkar massief. Ibrahim is onze gids en loopt met ons de eerste route van noord naar zuid. Vader Ismail gaat met onze bagage naar zijn pension in Olgunlar waar we ook enkele nachten slapen. Osman staat ook al paraat en vervoert ons met onze dagrugzakken over een grotendeels onverharde weg naar de nederzetting Palakçur. Wij zijn de koning te rijk, want de lucht is strakblauw en de zon schijnt. Perfect voor de 12 kilometer die we te voet gaan overbruggen. Na drie kwartier stuiteren in de minibus begint ons avontuur. We zijn goed in conditie maar worden gelijk op de proef gesteld. Van 2.100 meter lopen we naar de Baburpas op 3.020 meter. En ja, dat is dus alleen maar klimmen.

Op weg vanuit Palakçur
Een mooie combinatie, de ruige bergen met die kleurige bloemen
Hoe hoger je komt, hoe ruiger het landschap

Mengelmoes van kleuren

De lucht is lekker koel en het gras frisgroen. Overal op onze route die omhoogloopt naar de pas zien we bloemen. Gek genoeg staan er allemaal planten waarvoor we thuis naar het tuincentrum moeten. En ons afvragen of dat blauw, roze en geel nou wel leuk bij elkaar staat. Hier heeft de natuur bedacht dat al die kleuren door elkaar juist hartstikke mooi zijn. We moeten enkele keren een riviertje oversteken en zien zelfs nog stukken sneeuw. Na de pas merk je gelijk dat aan de zuidkant van de Kaçkar een ander klimaat heerst. Het gras is droger en er staan andere planten. Wij hoeven na de pas alleen nog maar te dalen tot we in Körhahmet zijn, waar Ismail ons al met de auto staat op te wachten.

Aan de noordzijde van het Kaçkar massief is het een kleurrijke bedoening
De knalgele vrouwenmantel kom je vaak tegen, vooral langs beken

Wie is de sterkste?

Onderweg kwamen we ook een kudde koeien tegen. Daar kun je zonder problemen langs lopen, gelukkig. Ze staren je een beetje koeiïg aan maar doen niets. We passeerden ook een hek midden op de route. Dat staat er voor de stieren. Die worden aan het begin van het seizoen ook de berg op gelaten en aan het eind van de zomer halen de boeren ze weer op. In Turkije doen ze ook aan stierengevechten. Wel anders dan in Spanje, want hier vechten de stieren met elkaar. Vroeger had dat een functie: de winnaar was de leider van de groep en zo voorkwam men gevechten op de berg. Boeren wilden natuurlijk niet dat hun dieren op de berg gewond raakten of stierven. Met een gevecht vooraf voorkwamen ze dat. Op een aantal plekken vinden nu nog uit traditie stierengevechten plaats.

Lopen tussen de koeien
Gids Ibrahim Bayram
De daling is ingezet

Trans Kaçkar trekking dag 2: lopen van Olgunlar naar Mikelis Yaylası

Na een prima diner, verkwikkende nachtrust en stevig ontbijt in het pension van Ibrahims ouders moeten we weer in de benen. Voor vriendin Ans en mij is dit een bekende route. Twee jaar terug liepen we ook met een gids in deze omgeving en ook deze route. Toen veel vroeger in het seizoen met nog wat sneeuw hier en daar en veel minder bloemen. We hebben bijna 13 kilometer en dik 860 hoogtemeters voor de boeg. Vanaf het begin moeten we weer flink klimmen en onze weg zoeken door het hoge gras. Sommige planten zijn zo groot, dat ze zelfs boven ons uitsteken! We zien ook allerlei kleurige vlinders en een soort sprinkhanen. Ook vandaag hebben we maar één lange klim, daarna is het een stukje bijna vlak over een bergkam en na de pas afdalen naar Modut yaylası.

Rustpauze tussen de bloemen
Gelukkig heb je af en toe ook een relatief vlak stukje

Nog meer instorting

Dit gaat niet over onszelf, maar over de huisjes in het gehuchtje Sakura, tussen Modut en ons eindpunt Mikelis. Twee jaar eerder keek ik hier al eens rond. Sakura is een kleine nederzetting op een klif, helemaal verlaten. Toen stond er in een van de huisjes nog een wiegje. We gaan weer op onderzoek uit en het blijkt dat Sakura nog meer vervallen is. In dat ene huisje is het wiegje weg, het dak ingestort en mensen hebben teksten in de muren gekerfd. De rest is er ook niet van opgeknapt, blootgesteld aan de barre weersomstandigheden en menselijke invloeden. Hoe lang zal het nog duren voor dat alleen wat restanten herinneren aan dit minidorpje? Wij vervolgen onze weg naar beneden. In Mikelis wacht de auto op ons en moe maar voldaan worden we teruggebracht naar Kaçkar Pansıyon.

Vanaf Ans en Ibrahim zie je het pad zo schuin naar linksboven lopen
Bij het vervallen gehuchtje Sakura

Trans Kaçkar trekking dag 3: lopen van Olgunlar naar Dilberdüzu Basecamp

Vandaag een relatief makkelijke dag. Maar 8 kilometer en 750 hoogtemeters. Ans en ik liepen ook dit pad al eerder, maar nog niet tot het basiskamp. Het is een heel duidelijk pad en er zitten geen steile stukken in. Ook prima te doen voor minder ervaren wandelaars en je komt toch uit op dik 2800 meter boven de zeespiegel. Dat wordt een ontspannen wandeling. Temeer omdat de bagage die we voor de overnachtingen nodig hebben, per paard naar het kamp vervoerd wordt. Krem Şanti (Slagroom) krijgt een pakzadel en loopt met Ibrahims broer voor ons uit. Wij genieten van het zonnetje, de koeien en de mooie bloemen. Voor het eerst komen we andere wandelaars tegen. Mensen die ook in het basiskamp overnachtten.

Kaçkar zirve, de top, daar moeten we uiteindelijk naartoe
De route naar het basiskamp is eenvoudig, niet steil en je volgt de rivier
Krem Şanti draagt onze grotere tassen

Dilberdüzü Basecamp, kamperen op grote hoogte

Nog fit komen we aan in het kamp. Enkele pensionhouders uit de buurt hebben hier in juli en augustus tentjes staan en wat grotere tenten waarin gegeten en gekookt wordt. ‘Kampvader’ Ayhan bivakkeert hier elk jaar twee maanden en is onze gastheer. Er is een bron met stromend water en er staan twee échte (Turkse dus hurk)toiletten. De beek die dwars over de camping loopt, heeft poeltjes die weliswaar ijskoud zijn maar waarin je zelf een beetje kunt poedelen. Wij droppen onze spullen en na de lunch neemt Ibrahim ons nog iets verder mee naar boven. Nog een paar extra hoogtemeters om te acclimatiseren. Het landschap wordt steeds ruiger maar toch staan ook hier nog af en toe mooie plantjes. ’s Avonds kookt Ayhan een lekkere soep en een pasta voor ons en dan gaan we met de kippen op stok want morgen wacht onze grote uitdaging.

In Dilberdüzü Basecamp groeit de bieslook gewoon in de beek
Ondanks de rotsachtige omgeving kom je toch nog plantjes tegen

Trans Kaçkar trekking dag 4: van Dilberdüzu Basecamp naar Kaçkar zirve (de top) en terug

Zoals je al kon lezen, begon onze dag vroeg. Om 4 uur naar boven. En een uurtje later een prachtige zonsopgang boven de ons omringende bergtoppen. We moeten vandaag bijna 1200 hoogtemeters overbruggen dus Ibrahim houdt goed in de gaten hoeveel tijd we kunnen gebruiken om te rusten. We komen langs het Deniz Gölü (meertje) op 3.400 meter dat baadt in het licht van de opkomende zon. Het landschap wordt steegs ruiger en onherbergzamer en we vervolgen onze weg over steenlawines en steile paadjes. Ook liggen er nog steeds grote plakken sneeuw. Op de terugweg gaan we daar overheen, maar nu zijn ze nog te hard en glad, zegt Ibrahim. Het is geweldig dat we hem bij ons hebben, want hij kent de berg en de route op zijn duimpje. Als veertienjarige ging hij voor het eerst naar boven en inmiddels is hij de tel van het aantal beklimmingen kwijt.

Prachtige zonsopgang
Deniz gölü in het eerste zonlicht
Hier is het echt onherbergzaam

Doel bereikt: top van Mount Kaçkar

We klimmen gestaag verder en moeten af en toe zelfs handen en voeten gebruiken om boven te komen. De Kaçkar blijkt een van meest technische routes te zijn van de bergen in Turkije. Soms is het ook maar goed dat je niet precies weet waar je aan begint. Eindelijk, na bijna zes uur klimmen zijn we op de top. Samen met nog vier Turken en twee Duitsers kunnen we hier een lange pauze nemen. Best uitzonderlijk, want het is helder en zonnig en er staat weinig wind. Alle tijd voor foto’s nemen, eten en uitrusten. En natuurlijk wat in het schrift van de Turkse bergefederatie schrijven dat in een stalen kastje op de top ligt. Om het feest helemaal compleet te maken, bind ik twee Hollandse klompjes naast de Turkse vlag. Het is heel helder en we zien zelfs de Ararat (5.137m) in het zuidoosten van Turkije.

Hans en Ibrahim zijn er bijna
Team Holland heeft de top bereikt
Kilometers ver uitzicht vanaf de top

Lastige afdaling

Riep die berg Ararat nou dat hij de volgende uitdading wordt? Voorlopig hebben we onze handen en voeten nog vol aan de Kaçkar. Dalen gaat niet echt sneller dan klimmen en het blijft steeds oppassen voor losse stenen. Je moet echt geconcentreerd blijven. Zou je vallen en gewond raken, dan kom er geen helikopter of ezel om je te halen en moet een medemens je naar het basiskamp brengen. Gelukkig komen wij na nog eens bijna zes uur lopen heelhuids in het basiskamp aan. Ik plof op mijn matje dat ik vannacht nog vervloekte maar nu lijkt het een paradijs. Ik heb niet eens meer de energie om mijn schoenen uit te trekken. Wat een tocht! Maar wat hadden we een mazzel met het weer. Het geeft een enorme kick dat we met ons kleine teampje de uitdaging volbrachten.

Proberen veilig beneden te komen
Deniz gölü passeer je ook weer op de terugweg
De laatste afdaling richting Dilberdüzü basecamp

Trans Kaçkar trekking dag 5: van Dilberdüzu Basecamp naar Olgunlar

Na een relatief goede nachtrust zijn we weer klaar voor de wandeling terug naar Olgunlar. Krem Şanti komt alweer de camping op gehobbeld en krijgt onze grote rugzakken op zijn rug. Vergeleken met gisteren is de wandeling terug naar Kaçkar Pansıyon een wandelingetje in het park. Steeds geleidelijk dalend, het zonnetje schijnt weer en in twee uurtjes staan we ‘beneden’. De moeder van Ibrahim heeft een heerlijke lunch voor ons gemaakt: menemen, een soort roerei met tomaat. Ondanks de korte wandeling gaat dat er toch alweer goed in. De rest van de dag kunnen we lekker relaxen en ons voorbereiden op de dag van morgen. Dan lopen we weer terug van zuid naar noord en komt er weer een pas van 3.200 meter op ons pad.

Gammel oversteekje
De vallei van Dilberdüzü naar Olgunlar

Trans Kaçkar trekking dag 6: van Olgunlar via Naletneme pas naar Yukarı Kavrun

Vroeg uit de veren vandaag want we hebben een wandeling van ongeveer zeven uur voor de boeg. En gids Ibrahim gaat als hij ons op eindpunt Yukarı Kavrun afzet, via dezelfde weg weer terug naar huis. Vandaar dat we na een vroeg ontbijt om zeven uur vertrekken. Olgunlar ligt op het kruispunt van twee valleien waar twee beken doorheen stromen. De linkse vallei is die naar Dilberdüzü. Wij volgen nu de rechter en klimmen gestaag en in stilte. Als we na ongeveer een uurtje bij de restanten van een yayla komen, klaart Ibrahim helemaal op. We zijn bij Dibe, de yayla van Olgunlar. Hier gingen de dorpsbewoners vroeger met hun hele hebben en houden naartoe voor het zomerseizoen. Nu resteren alleen nog de muren van voormalige huisjes.

Bij de Dibe yayla
Prachtig plekje voor een pauze

Feest op de yayla

Het lijkt of de huisjes helemaal verwoest zijn, maar Ibrahim legt uit dat de stenen muren altijd bleven staan en men de huisjes elk seizoen met hout weer verder opbouwde. Er valt zoveel sneeuw ’s winters en de kans op lawines is zo groot, dat dit de beste oplossing was. Ibrahim ging als kind ook altijd ’s zomers mee naar de yayla en heeft er nog veel mooie herinneringen aan. Het yaylaseizoen was een groot feest en dat vierde men met muziek. Op een grote open plek dansten en zongen de bewoners. Een ingehuurde muzikant speelde elke avond volksmuziek op een traditioneel instrument. Nu gaat niemand meer voor langere tijd naar de yayla. Maar Ibrahim en zijn familie willen  de traditie levend willen houden, organiseerden ze een festival. Met eten, zang en dans op de yayla. Iedereen die kon, kwam naar boven. Ouderen waren zo ontroerd door de herinneringen aan vroeger, dat ze in tranen uitbarstten.

Foto uit het archief van familie Bayram: zomer met muziek op de Dibe yayla
Geen straf om hier te lopen
Laatste klimmetje naar de pas

Berenalarm

Na de uitleg over het yaylaleven trekken we verder. Als we pauzeren ziet Ibrahim heel ver weg een berenmoeder met haar twee jongen. Om ze te spotten moet je echt arendsogen hebben en in de Kaçkar opgegroeid zijn. Wij moeten onze mobieltjes erop richten en maximaal vergroten om ze te volgen. Eén geluk: ze zijn zo ver weg dat ze voor ons geen gevaar vormen. Nou is de soort die hier leeft wel vegetarisch, maar toch kom er liever niet oog in oog mee te staan. Na he berenintermezzo gaat het nog een stukje omhoog tot we de Naletneme pas op 3.200 meter bereiken, ons hoogste punt van vandaag. Naletneme betekent vervloekt. Maar de berg is ons gunstig gezind. Na een stuk sneeuw, een pad over een steenlawine en een steil geitenpaadje komen we boven en hebben weer 360 graden uitzicht over de mooie bergen.

We zijn aan de noordkant en meteen is het bewolkt
Maar: wel gelijk weer veel mooie kleurige bloemen!

Eindpunt van de tocht: Yukarı Kavrun

Na de pas is het bijna alleen nog maar dalen. Eerst via een paar mooie meertjes waar het landschap alweer groener en kleuriger wordt. Het laatste stuk zien we weer heel veel mooie bloemen en moeten we regelmatig over een stroompje heen springen. De paden aan de noordzijde zijn vanwege de vele neerslag veel meer uitgesleten en daardoor beter te volgen. De natuur onderhoudt ze eigenlijk automatisch. Tegen tweeën bereiken we ons eindpunt Yukarı Kavrun, een wat groter yayladorp waar enkele kleine eetgelegenheden en pensions zijn. Wij vieren onze aankomst met een lekkere pittige linzensoep en als toetje laz börek, bladerdeeg met room ertussen. Vers uit de oven en nog lauw. Heerlijk! We nemen afscheid van onze geweldige gids Ibrahim, die terug naar huis loopt. Later appt hij dat hij in drie uur en twaalf minuten in Olgunlar was, in minder dan de helft van de tijd die wij liepen.

Haast niet te zien op de foto, maar dit is een kristalhelder bergmeertje
Afdalen richting Yukarı Kavrun

Afsluiten in Ayder

Chauffeur Osman die onze grote tassen vanochtend in Olgunlar ophaalde, komt na een uurtje ook weer de berg op getuft. Moe maar voldaan stappen we in zijn minibus. Intussen is het op de berg een stuk kouder geworden en is de lucht weer dreigend grijs. Wat een geluk hebben we gehad tijdens onze trekking. Elke dag zon en geen drup regen. Want reken maar dat sommige stukken dan nog best gevaarlijk kunnen zijn plus dat lopen in de regen niet zo’n feest is. In Ayder is het weer filerijden en uiteraard zijn alle ‘kijk mij eens in het gras zitten’toeristen ook weer in groten getale aanwezig. ’s Avonds smikkelen wij nog van een lekkere kumpir – gevulde reuzenaardappel met van alles erin: kaas, worstjes, huzarensalade, olijven, bietjes en meer en afgetopt met mayo en ketchup. Een soort patatje oorlog maar dan anders. Wij kijken terug op een onvergetelijke ervaring die evenals de kumpir naar meer smaakt. Gelukkig blijven we nog een week in de Kaçkar. Daarover meer in een volgend artikel.

Turkeytraveller tips Trans Kaçkar trekking

Zie jij een Trans Kaçkar trekking ook wel zitten? Ik geef je hier een aantal tips. Wil je wel naar de Kaçkar om te wandelen en van de natuur te genieten maar is de hike naar de top niet jouw ding: geen nood, er zijn alternatieven.

  • Een goede conditie en dito wandeluitrusting zijn een must. (Hoge) wandelschoenen categorie A/B of B, een comfortabele dagrugzak en stokken heb je zeker nodig.
  • Ik boekte de Trans Kaçkar trekking kant-en-klaar bij Mithra Travel in Antalya. Inbegrepen: overnachtingen, gids, alle bagagevervoer en alle maaltijden en transfers.
  • Wij verbleven in Olgunlar in Kaçkar pansıyon van familie Bayram. Ibrahim is gids. Ook de pensions in Barhal en Yaylar kunnen gegidste wandelingen regelen.
  • Voor de overnachting op Dilberdüzü basecamp heb je geen tent of slaapmatje nodig. Alles is aanwezig. Reserveren/vragen naar beschikbaarheid vooraf is wel handig. Dit doe je via de pensions. Ook Kaçkar Çamyuva heeft tentjes staan. Check ook of je kunt meeëten. Eventueel bagagevervoer naar het kamp gaat ook via de pensions.
  • Wil je zelf wandelen in de Kaçkar?Op Trekking in Turkey vind je Wandelgids ‘The Kaçkar’ van Kate Clow. Gedateerd en je kunt er niet mee lopen maar toch een handig naslagwerk met een kaart. Online te verkrijgen: Wandelkaart Kaçkar & Altıparmak Mountains.
  • Ben je handig met navigatie? Als je het boek van Kate Clow aanschaft, kun je via Culture Routes Society gps-routes aanvragen. Tracks zijn vrijwel niet gemarkeerd.
  • Vanuit Olgunlar zijn de wandelingen naar Dilberdüzu en Dibedüzu goed te doen, relatief vlak en makkelijk te volgen. Ook vanuit Yukarı Kavrun is richting de Naletneme pas en weer terug lopen ook relatief eenvoudig. En uiteraard kun je prima een of twee nachtjes op Dilberdüzü slapen en de topbeklimming overslaan. Naar Deniz Gölü is het anderhalf tot twee uur lopen.

Meer lezen over (wandelen in) de Kaçkar bergen of vakantie in het noordoosten van Turkije?

Trans Kaçkar trekking in kilometers, uren, hoogtemeters

Om in te schatten of de Trans Kaçkar trekking wat voor jou is, geef ik je hieronder aan hoe onze wandelingen eruit zagen. Tel bij de uren nog rusttijd op.

  • Dag 1 Palakçur – Körahmet/Karamolla: 12 kilometer, 950 hoogtemeters, 4,5 uur gelopen.
  • Dag 2 Olgunlar – Mikelis Yaylası: 12,7 kilometer, 860 hoogtemeters, 4,5 uur gelopen.
  • Dag 3 Olgunlar – Dilberdüzü basecamp 8 kilometer, 750 hoogtemeters, 2,5 uur gelopen.
  • Dag 4 Beklimming Mount Kaçkar: 11 kilometer, 1165 hoogtemeters, 5,5 uur gelopen (rest = rusttijd, ga ervan uit dat je 10 tot 12 uur onderweg bent).
  • Dag 5 Dilberdüzü basecamp – Olgunlar: 8 kilometer, 0 hoogtemeters, 2 uur gelopen.
  • Dag 6 Olgunlar – Yukarı Kavrun: 13,5 kilometer, 1.100 hoogtemeters, 5 uur gelopen.

    De beklimming naar de top van de Kaçkar is zwaar en technisch. Hiervoor is een goede conditie, bergwandelervaring vereist. En kennis van navigatie als je zonder gids wilt lopen. In de hele Kaçkar en met name aan de noordzijde geldt: het weer kan altijd omslaan. Vertrek met een strakblauwe hemel zegt niets over de rest van de dag. Je kunt altijd in bewolking of mist terechtkomen en daardoor geen hand voor ogen meer zien.
Het Zeeuws knoopje (astrantia major) kom je op heel veel plekken in de Kaçkar tegen

Misschien vind je dit ook leuk om te lezen

Laat een reactie achter